Insulinooporność: Mechanizm, Objawy i Diagnostyka

Treść

  • Definicja i mechanizm: Insulinooporność to stan zmniejszenia wrażliwości komórek na działanie insuliny. W normalnych warunkach spożycie węglowodanów podnosi poziom glukozy we krwi, co stymuluje trzustkę do wydzielania insuliny. Przy nadmiernym spożyciu węglowodanów, braku aktywności fizycznej i nadwadze komórki przestają reagować na insulinę. Trzustka kompensuje to, wydzielając coraz więcej insuliny (hiperinsulinemia), co prowadzi do utrzymującej się hiperglikemii.
  • Postęp choroby: Proces ten jest etapem przedcukrzycowym. W zaawansowanej cukrzycy dochodzi do wyczerpania trzustki i zaburzeń wydzielania insuliny, co utrzymuje wysoki poziom glukozy.
  • Skutki systemowe: Zaburzenia metaboliczne i hormonalne prowadzą do uszkodzenia ścian naczyń krwionośnych oraz uszkodzenia osłonek mielinowych nerwów (neuropatia).
  • Czynniki ryzyka:
    • Nadmierna masa ciała (otyłość) jest uznawana za najważniejszy czynnik ryzyka, ale nie jest jedynym.
    • Osoby szczupłe również mogą być narażone.
    • Inne czynniki: dieta bogata w cukier, brak regularnej aktywności fizycznej, stosowanie leków steroidowych, nadczynność tarczycy.
  • Objawy kliniczne:
    • Wzrost masy ciała i problemy z odchudzaniem.
    • Kumulowanie tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha.
    • Wzmożony apetyt na słodycze.
    • Zmęczenie i senność nasilające się po posiłku.
    • Bóle głowy, problemy z koncentracją, zaburzenia snu, nadciśnienie.
  • Diagnostyka:
    • Objawy są tylko wskazówką; potwierdzenie wymaga badań.
    • Kluczowe testy: krzywa insulinowa, krzywa cukrowa po obciążeniu 75 g glukozy, wskaźnik HOMA-IR.
    • Interpretacja wyników należy do lekarza rodzinnego.

Powiązane