Insulinooporność: Mechanizmy, Diagnostyka i Odwracanie Stanu

Treść

Insulinooporność to stan, w którym komórki ciała tracą wrażliwość na działanie insuliny. W normalnych warunkach insulina działa jak klucz otwierający komórkę, aby wpuszczyć glukozę na energię. W insulinooporności mechanizm ten jest nieefektywny, co prowadzi do podwyższonego stężenia glukozy we krwi. Jest to stan przedcukrzycowy, który zwiększa ryzyko cukrzycy typu 2, miażdżycy, nadciśnienia i incydentów sercowo-naczyniowych. Nie każda osoba z insulinoopornością zachoruje na cukrzycę typu 2, ale nie należy jej bagatelizować.

  • Objawy: Nagłe spadki energii, zmęczenie po posiłku, napady głodu na słodkie, przewlekłe zmęczenie, problemy z koncentracją, rozdrażnienie, trudności z utratą wagi.
  • Badania laboratoryjne: Podwyższone ciśnienie, podwyższony cholesterol, zwiększony kwas moczowy, podwyższone trójglicerydy.
  • Diagnostyka: Poziom glukozy sam w sobie może być w normie (łagodzony przez nadmiar insuliny). Należy obliczyć wskaźnik HOMA-IR na podstawie glukozy i insuliny.
    • Wynik 2 lub więcej = insulinooporność.
    • Wynik poniżej 1 = idealny.
  • Przyczyna główna: Nadwaga i otyłość (tłuszcz w wątrobie i trzustce). Tłuszcz w wątrobie zaburza gospodarkę glikogenu, tłuszcz w trzustce niszczy komórki beta produkujące insulinę, tłuszcz w mięśniach wywołuje stan zapalny.
  • Utrata wagi: Jest najsilniejszym predyktorem poprawy wrażliwości na insulinę. Nawet jednodniowe objadanie się tłuszczem zwiększa insulinooporność o 28%.

Powiązane